支持模糊查询,支持通配符和拼音查询, 帮助 。
指野鸡鸣叫。古代认为是一种变异之兆。
指野鸡鸣叫。古代认为是一种变异之兆。 《汉书·五行志中之下》:“《书序》又曰:‘ 高宗 祭 成汤,有蜚雉登鼎而雊。’ 祖己 曰:‘惟先假王,正厥事。’ 刘向 以为雉雊鸣者雄也,以赤色为主。於《易》,《离》为雉,雉,南方,近赤祥也。 刘歆 以为羽虫之孽。参见“雉雊”。
引《易》有《鼎卦》,鼎,宗庙之器,主器奉宗庙者长子也。野鸟自外来,入为宗庙器主,是继嗣将易也。一曰,鼎三足,三公象,而以耳行。野鸟居鼎耳,小人将居公位,败宗庙之祀。野木生朝,野鸟入庙,败亡之异也。”
汉语词汇,指野鸡鸣叫。古代认为是一种变异之兆。
["◎gòu ㄍㄡˋ 雉鸡叫:“雉之朝~,尚求其雌”。"]详细解释
["①鸟兽或昆虫叫。如 ~啭。~唱。~叫。~禽。鸟~。②发出声音,使发出声音。如 ~响。~奏。孤掌难~。③声明,发表意见、情感。如 ~谢。~冤。百家争~。④闻名,著称:“以文~江东”。"]详细解释
jī míng gǒu dào
jī míng qǐ wǔ
luán fèng hé míng
fèng míng zhāo yáng
jī míng sān xǐng
xiān míng
míng jīn shōu bīng
míng sè
hǒu míng
míng cáo
míng qí
fēi míng
míng xiăng
hú míng gōu huǒ
dòu míng
míng xián
míng shā
míng qiào
míng jiāng
míng jiōng
míng jiá
fēng bù míng tiáo
gǔ bó qí míng
míng huáng
gū gòu
lù míng yán
dǐng shí míng zhōng
chán míng shǔ
liăng bù wā míng
míng zhōng liè dǐng
lóng míng shī hǒu
qí míng yě āi
fēng míng qín
lù míng kè
míng xián kuí rì
míng qiān jiē xià